ไม่ครบห้า

หนังสือที่ปกเป็นรูปชายหนุ่มหน้าตาดีนั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อไฟฟ้า พร้อมกับชื่อหนังสือ “ไม่ครบห้า (五体不満足)” หนังสือเล่มนี้สะดุดตาผมตั้งแต่ชื่อเรื่องแล้ว เคยพลิกอ่านในร้านหนังสือหลายครั้ง แต่คงยังไม่ถึงเวลาที่จะได้อ่านจนเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเห็นหนังสือเล่มนี้ในห้องสมุดของที่ทำงาน เลยได้โอกาสอ่านซักที

งานศพ

พักหลังผมไปงานศพมากกว่างานอื่นๆ เลย ก็คงเป็นธรรมดาที่มนุษย์มี เกิด แก่ เจ็บ ตาย ตามอายุขัยของแต่ละคน ทำให้หลังๆ การไปงานศพไม่ได้ไปเพียงนั่งฟังพระสวด กินข้าวต้ม เจอหน้าเพื่อน แล้วกลับบ้าน แต่ทำให้ผมมานั่งคิดกับตัวเองว่า สุดท้ายคนเราทุกคนก็จบลงตรงที่เดียวกันทั้งนั้น

ในแผ่นพับที่เพื่อนผมพิมพ์แจกแขกที่มาในงานคุณแม่เพื่อนเสียชีวิตด้วยอาการติดเชื้อในกระแสเลือด จากการเจาะคอเพื่อทำการฟอกไต เพราะเจาะที่แขนตามปกติไม่ได้ แต่คุณแม่ของเพื่อนก็อยู่โดยไม่ต้องฟอกไตมานานถึง 11 ปี จากไตของเพื่อนผมที่ยกให้แม่เขาไปข้างนึง ในย่อหน้าสุดท้ายของแผ่นพับ เพื่อนผมฝากบอกต่อมาและผมก็เห็นว่ามันเป็นเรื่องที่ทุกคนที่มีคุณพ่อคุณแม่สมควรจะต้องทำ ก็คือ การดูและ เอาใจใส่ ตอบแทนบุญคุณของท่านในช่วงชีวิตที่ท่านยังยิ้ม ยังหัวเราะ และยังทำสิ่งต่างๆ ร่วมกันกับเราได้

“มันจริงนะครับที่ว่า หาให้ท่านกินตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ดีกว่ามาเคาะเรียกข้างโลง“
ที่มา: แผ่นพับงานสวดพระอภิธรรมศพ คุณแม่จิตตา ญาณีนุชพงษ์ โดย พีระพล น้ำหอมจันทร์
จัดพิมพ์: 6 พฤษภาคม 2551